W hołdzie Leopoldowi Staffowi

"O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny..."

Wszędzie czasem dzwoni, przecież jest potrzebny.

Dżdżu krople padały i tłukły w twe okno,

W nasze nadal tłuką i szyby w mgle mokną.

A tyś wieś chwalił, chciałeś jej pokoju,

Wychwalałeś nawet przerzucanie gnoju,

Co żyzności łaskę kryje w sobie tajną.

Kochajmy, co Bóg dał nam! Choćby nędzne łajno!

I Pana żeś prosił o wieczne sprzyjanie

Tym, co cnoty nie znają. Ja też proszę, Panie:

"Nie bądź nam sędzią - a bądź pobłażliwy!

Zbyt nieszczęśliwe są Twoje złe syny..."

I ta, co niepocieszona swoim skonem

W pięknym "epitafium", moim ulubionym,

Mogła być ogniem, płomienia żywiołem,

Ale i bez tego stała się popiołem.

I to, że zawsze chcę, nie muszę,

Towarzyszyć ci, gdy wciąż tracisz duszę

Dla tej, co woniał cały wielki sad,

Gałęzie dlań drżały i pachniał kwiat.

Że mnie nauczyłeś kwiatem zaznaczać strony,

Skroń na dłoni opierać, rozmyślać nad słowy,

Lecz choćby mnie poranili, krwi i łez płynęły strugi,

Zawsze twoje dzieła przeczytam po raz drugi.

Że nad leżącym na łodzi tobą, gwiazdy były.

I pod tobą, i w tobie też sie zagnieździły.

Czytam jedyne wersów w pięknej, wieczornej ciszy,

Umysł mój odprężają, sam szum wody słyszy.

A Bóg ból uśpił w twym sercu i tęsknoty,

Ja siedzę wieczorami, czytam tomik złoty,

A potem jedynie echo słów twoich słyszę

W tym lesie, co szumem wciąż w sen cię kołysze.

*Wypadałoby wypisać z jakich utworów czerpałam, więc zrobię to:

"Deszcz jesienny"

"Pokój wsi"

"Gnój"

"O sprzyjanie nie znającym cnoty"

"Epitafium"

"Powiew w sadzie"

"Jak wiersze czytać"

"Wieczór"

"Zmrok"

i "Kiedy spotykam cię..."

No, sporo tego jak na jeden wiersz chyba, ale tak wyszło.

Cześć mu!*