W jasności
Kieruję wzrok ku światłości,
kąpię się w białym blasku, czekam…
aż mnie oświeci,
olśni piękną ideą.
Dostrzegam dziwne kontury mroku,
moje oczy widzą to,
czego umysł jeszcze nie pojmuje.
To obce mojej głowie,
jakbym patrzył na własne życie w połowie —
pomiędzy jasnością a ciemnością.
Komentarze (5)
*Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi.
„A światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła” (J 1, 5)*
Wow to samo chciałam właśnie napisać 🙂🙏
. Między jasnością a ciemnością jest najprawdziwiej
Nic tu jasno nie gra..
Dziękuję. Pomiędzy - tak właśnie jestem.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania