w kiepskim momencie w trzy minuty

płaczę. nic nie wychodzi tak gładko jak wiersze.

bo w życiu chodzi o to, by schodzić o czasie.

czasie mój utracony! ja, czy ty? co pierwsze?

czy w tobie tylko wersy miejsce mi wyznaczą?

gram role uśmiechnięte, wyciągam ramiona,

a nozdrza wietrzą zapach łaskawej godziny.

w zanadrzu magazynek słów nie wymówionych -

tak słodkich niczym strużka na ustach z maliny.

cóż? śmiesznie i naiwnie - w trzy minuty wierszyk.

rymy się same stroją, rytm liczą klawisze.

do diabła z tą poezją! duszę tylko męczy!

a co niewykrzyczane zastygło, by milczeć.