W koło

I znowu podążam… TAM. Idę coraz szybciej, jestem coraz bliżej, ogłuszony zniecierpliwieniem, chęcią, żądzą. Nie szukajcie mnie, mnie już nie ma. Nie, nie, jestem, ale nie dla was, jestem dla niej, tylko i wyłącznie dla niej. Na nic prośby, słowa, krzyki, pieprzone puste przekonania, drażniące, męczące, dla mnie nic nie warte.

Mrocznie zdobyty dar chciwie ściskam w dłoni. Na razie wystarczy. Teraz na pewno się uda… musi się udać.

Krok – i już wpełzam do krypty mojej kolejnej porażki, mojego zbliżającego się upadku, mojego dna. Krok kolejny i następny, i już sterczę na środku, usatysfakcjonowany i błogo szczęśliwy. Kuszące światła, dobrze znany mi szum i ONA – okrągła wizytówka mojego zniewolenia.

Zasiadam niczym król na tronie, łapiąc każdy przepyszny, przesiąknięty snobizmem haust powietrza. Obok mnie jest już cień, stawiając na stoliku szklankę z bursztynowym trunkiem.

Zaczynamy!

Obrót jeden, drugi, trzeci – dar blednie coraz bardziej, bezlitośnie wysuszając resztki mojego pozytywizmu, złudnej nadziei. Wymalowane ręką przymusu złudzenie triumfu uciekło. Znów zostałem oszukany.

Pustka.

Tętno napierdala trzysta razy na minutę, na litość, nie chcę jeszcze wracać, jeszcze nie. Przecież już za kolejnym razem miał być okrzyk zachwytu. Jeszcze tylko jeden raz, jeden jedyny raz. Zadam tego pieprzonego razu, czy proszę o tak wiele?

Unoszę się w górę i upadam jak worek, z bólem serca żegnając oddalające się światła. Czy to może być koniec? Nie, nie, jeszcze nie, przecież prosiłem o ostatnią szansę, jeszcze jedną jebaną próbę.

Wstaję. Toczę się w mrok, desperacko szukając pomocy.

Kroki.

Jak wilk przyczajam się w czeluściach nocy, sumiennie ostrząc zęby. Owca jest coraz bliżej, już prawie, jeszcze tylko minuta, sekunda, krotki oddech…

Już!

Biegnę, sapiąc jak wściekły drapieżnik. Chcę jak najszybciej skryć się w miejscu, gdzie będę bezpieczny. Przecież to tylko jeszcze jeden raz… jeden niewinny raz.

Król powrócił do władzy. Zmora znowu kręci się jak opętana, wtłaczając w moje chore perspektywy słodką rozkosz.

Stop!

Szansa przepadła. Chwila rozpaczy – król abdykował. Światła się rozpierzchły, szum zgasł. Sekundy, minuty; niekończące się godziny bólu, cierpienia, głodu...

Czas na kolejne łowy.