W milczeniu stąpając po metalowych blaszkach

W milczeniu stąpając po metalowych blaszkach

przeciskamy się przez tłumy ludzi

zebranych na sądzie ostatecznym

Z sufitu zwisa przestroga:

Kroki stawiajcie najlżejsze

żeby nie obudzić Boga.

Każdy z nas taszczy wory pełne grzechów

które się dokonały w chwili narodzenia

Szeleszczą i huczą jak kościelne dzwony

dalekie tak od nas, jak szansa zbawienia

Tyle zostało nam w życiu po życiu

Wielki wór grzeszny i pocięte stopy

Istota najwyższa nie otwiera oczu

Istota najwyższa zasnęła na dobre

W milczeniu stąpając po szklanych odłamkach

wszyscy tratujemy się nawzajem

a Nadzieja umiera słaba i uboga

nie stękając z bólu

żeby nie obudzić Boga