W niebogłośni

Sny ubrane w próśb suknie w zegarze mięszają;

Jestem śmiesznym bandytą, rtęć wskazuje pragę,

Jestem biednym banitą, sny rozbieram. Nagie

Niczym bajki pryskają, w kapeluszu zając.

W kapeluszu zająca goniąc, głodnym majom

Pozostawiam poezji strawę, kości marzeń.

Nie wiem kiedy – czy – nowy, piękny dzień usmażę,

I wyślę go nieznanym, wierszowanym krajom?...

Pomięszany jak zegar, smalec dnia wytapiam –

Pożywienie na drogę, na nocy patelni;

Nie dbam, czy mi zaszkodzi, może – ześmiertelni...

Lecz wtem głos – w niebogłośni – czoło złotem skrapia!

Zegar – znów jest przytomny, godzin świetnych pełny,

I ze szponów szaleństwa duszę puszcza harpia...