W niezrozumieniu

Nie zniknęło. Zanikło, w samym środku duszy.

Dobicie emocjonalne przychodzi z wiatrem.

Jedno słowo wystarczy, serce skruszy.

Rozpada się na kawałki, zabiera pamięć.

Blisko siebie, nie zrozumieni nadal,

Pochłania nas presja, codzienności bieg.

Gdy z każdą sekundą, coraz bliżej końca.

Noc mija, ujawnia się następny dzień.

Historia zatacza swój nieprzewidywalny kres.

Słońce po raz kolejny w zenicie widnieje.

My nadal, patrzymy sobie w oczy.

Nie rozumiemy uczuć. Nie rozumiemy siebie.