w okopach życie

w okopach w uścisku mrozu

niełatwo się uśmiechać

gdy tylu chłopaków ułożyło się do piachu

ostatni pocisk dla siebie

nie wierzę w wierność kobiety

karabiny sterczą lufami do góry

na warcie strach podsyca ogień nadziei

mam dość gonitwy myśli

gdzieś mój dom mama czeka

przywiozę jej chabry wrzosy

na stole obiad

pamiętajcie o mnie

kilka lat może dni rzucę pocisk w piach

wrócę jak z wojny Lach