Wiatr

Gdy zbudził go wiatr, świszczący przez okno,

zirytowany nie otwierał oczu.

Strużki powietrza przeciskały się przez szpary.

Oddychał coraz słabiej, nie odrywając głowy od poduszki.

— Podnieś się — syknął.

On jednak, słysząc coraz słabiej, jedynie westchnął.

Jedynie wiatr został przy nim,

próbując dotrzeć do jego ciała.

Wirował i uderzał z furią,

nie mogąc pogodzić się ze stratą.

Zawiedziony czekał. I czekał.

Wtedy dusza pojawiła się w pokoju.

— Dziękuję, że byłeś ze mną — rzekła.

Otoczona zimnym powiewem skłoniła się ku światłu.

Promienie słońca przebijały się przez chmury,

a dusza rozsypała się w dorobiny świtu.