w szatni

kożuch rozpycha się łokciami

bezczelnie zajął trzy haki

rozparł bary na metr szerokie

emanuje wyższością po sufit

pachnie wybitnie naftaliną

baczność! puchowa zgrajo

wy nylonowe wydmuszki

ech wy płaszcze z ortalionu

kapoty ze szwalni – Kufaja

wprowadza dryl i zamordyzm

recytować każe głośno peany

uczy bić brawa rękawami

zląkł się szarpnięty za kołnierz

duszony dłońmi szatniarki Basi

stracił fason szacunek i krój

wydany bez numerka zajęczał

na grzbiecie bezdomnego

skończył jak kożuch mleka