W tłumie

I spojrzałem w te zakrwawione oczy,

usłyszałem ryk, co żmijowy jad z ust swych toczy.

Słowo za słowem, coraz to bardziej,

pogrąża miłość i szczęście, zatracając się w nienawiść.

I lud wtórujący mu jednogłośnie,

prący do przodu, krzyczący: Ty ośle!

A ja tak z boku przyglądam się temu,

zastanawiając się, kto tu oszalał, kiedy i czemu

to ma służyć, ten owczy pęd.

Bez żadnej refleksji, bez własnej tożsamości,

zagubiony motłoch, w których chęć odwetu gości.

Czy to ja już oszalałem, czy to inni?

Mój Boże! Ocal mnie, Cię proszę

i nie pozwól skrzywdzić w tym horrorze,

Gdzie słowo prawda, odmieniane przez wszystkie przypadki,

przedstawia tylko ludzkiej godności upadki.