W tunelu
Za mało w nas muzyki,
aby poczuć kołysanie dźwięków.
Żyjemy chwilą niedobrych dni,
dlatego trudniej dostrzec mądrość,
zamkniętą w milczącym rytmie.
Przemija czas.
Światło poszarzało i zgubiło głębię.
Jak łatwo można stracić nadziemską
opiekę, która ożywia, ogrzewa myśli,
a przecież wiatr i tchnienie nie osiadły
w księdze zagubionych. Wojenny świat
znowu porośnie błękitem. Wtedy pozdrowię
wszystkie ptaki w locie. Napełnię pamięć
tym co będzie - cząstką zastygłej ziemi.
Komentarze (7)
Ostatnia strofa przecudniej urody i wymowy.
5!!!
Nurio, dziękuję:)
Kikimora↔Podobno większość tuneli, kończy się lśnieniem. Lub przynajmniej, poświatą↔to taki skrót myślowy.
Trza wierzyć, że czas przemija, lecz nie wszystko, co w nim. Mnie się całość podoba.
''Za mało w nas muzyki,
aby poczuć kołysanie dźwięków.''→wiele mówiąc wersy:)
Pozdrawiam:)?↔%
DD - piękne dzięki za słowo. Na chwilę obecną tunel przypomina czarną pamięć. Część z nas może tylko czekać.
O tej mądrości piekny wers dajacy wiele nadziei. W ogóle cudowny mądry wiersz. 5 :)
Wojenny świat porośnie błękitem – extra. Pozdrowię ptaki w locie – super.
Pozdrawiam ?
Bardzo dobry i ładny wiersz, choć na poezyi to ja ni chu chu.
Szczególnie to mnie ujęło:
"Żyjemy chwilą niedobrych dni,
dlatego trudniej dostrzec mądrość,
zamkniętą w milczącym rytmie."
Pozdrośc.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania