W Ul'kahn.

A oni podobno po prostu lubili jeść ludzi,

bo Wenus w linii morskiej, czy cokolwiek.

Lubili i już.

A potem, na bezludnych już wyspach i tak rosły drzewa.

I to takie, że nie znajdziesz ich nigdzie indziej,

jak ziemia płaska i wpadającą w praocean.

Zresztą.

Ten przedrostek, to też dostawałem zawsze na wiosnę, jak alergię na brzozy. Chyba.

Bo nigdy nie byłem uczulony na pył,

czy nie kwitłem nigdy tak dostatecznie,

żeby przynajmniej spróbować.

I skoro tak ma teraz wyglądać moja normalność,

z przydatnością do spożycia, gdzieś między środą

a rokiem pańskim, to tylko przyklasnąć.

To tylko dwie dłonie, do rytmu piosenek,

których słuchaliśmy latem, jeszcze na podczerwień,

bo nie znaliśmy przecież kolorów, poza zielonym.

To tylko dwie dłonie, a żadna moja.

Październik, roku pańskiego