W zaklęciu

Susza trwa wiecznie,

a jednak pragnienie trwa dłużej.

Który nawyk zwabił nas w gąszcz.

Jakoś to będzie... wszystko jedno...

Bez znaczenia.

Z braku słów rozpływamy się w żalu,

zaczynamy warczeć i zgrzytać zębami.

Kto pozostanie przyjacielem człowieka zaprzyjaźnionego z wojną...

Bomba tyka w rytm zapomnienia.

Demencja, materiał wybuchowy, którego nikt nie zapala,

a wybucha na pustyni najgłośniej.

Ostatnia kropla wyschła.

Pod twoimi oczami ciąg kryształów jak gęste słone stalaktyty.

Chłodny spokój gorąco poszukiwany,

wspominany z kruchą zazdrością.

Zewsząd rumienią się maki wyrosłe jak pożar

przy wyschniętych drzewach.

Jaszczurki w kurzu składają jaja.

To na ratunek, żółtko: wilgotny i hojny ocean,

do którego rościmy sobie prawo.

Nawet wieczność może się skończyć.

Niespełniona powtarza wszystko na nowo,

równo, okrągło, jak gładkie ziarnka piasku,

w którym zanurzam dłonie.

Szorstkie i czerwone, zapalają się jak dwie pochodnie.