W zasadzie wszystko dobrze

Miasto: akord z jednego klawisza

spaliny z różą wchodzą w spór,

szybkie głody, szybka cisza,

i lustro, co przyjmuje ból.

Ile kosztuje „na zawsze”,

gdy „czasem” kruszy każdy most?

Pytania proste — jak ostrze,

od których milknie nawet głos.

Konfucjusz śni o porcie cichym

okręt nie zna swoich map,

dryfuję w pół między oddechem

a pamięcią, która szarpie świat

Rozdzielam dłonie — jakby fale

miały się rozsunąć wstecz,

lecz wraca zamęt, coraz dalej,

i mówi: „to już będzie rzecz”.