Walentynki

To nie jest dzień, który coś zmienia,

to nie lawa pod skorupą serca,

to raczej widowisko zniewolenia

i machiny konsumpcji spadkobierca.

To wymyślony zamiennik miłości,

ubrany w błyskotki, kwiaty, cukierki,

wygląda na wulkan szczerej radości,

w pokazie jednak udział biorą fajerwerki.

To nic nowego w naszych dziejach,

kiedyś wianki, ogniska i piękna tradycja,

wróżby, szukanie paproci w kniejach,

czyż to nie lepsze niż współczesna edycja.

Prawdziwa miłość jest w naturze,

to zbieranie ziół, śpiewy i tańce,

skakanie przez ogniska małe i duże,

to zalotów wymowne szturchańce.

Ona nie wybucha na zawołanie,

nie wymaga splendoru i poklasku,

jej żar tli się nieprzerwanie

i nigdy nie traci blasku.

Nie jest tylko kolejną okazją,

nie odwraca się w żalu plecami,

w ciszy delektuje się przyjaźnią

i chętnie wymienia się snami.

Potrafi rozbawić nastrój ponury,

smutek zamienić w prawdziwą radość,

niechcianych myśli przegonić chmury,

zakochani, już nigdy nie mają dość.

Zatem jaką wartość ta scena ma,

ta barwna manifestacja miłości,

gdy pryśnie czar jednego dnia,

szczęście i tak zostanie w odcieniach szarości.