Walentynki

To nie jest dzień, który coś zmienia,

to nie lawa pod skorupą serca,

to raczej widowisko zniewolenia

i machiny konsumpcji spadkobierca.

To wymyślony zamiennik miłości,

ubrany w błyskotki, kwiaty, cukierki,

wygląda na wulkan szczerej radości,

w pokazie dominują jednak fajerwerki.

To nic nowego w naszych dziejach,

kiedyś wianki, ogniska i piękna tradycja,

wróżby i szukanie paproci w kniejach,

to znacznie lepsze niż współczesna edycja.

Prawdziwa miłość jest w naturze,

to zbieranie ziół, śpiewy i tańce,

skakanie przez ogniska małe i duże,

to zalotów wymowne szturchańce.

Ona nie wybucha na zawołanie,

nie wymaga splendoru i poklasku,

jej żar tli się nieprzerwanie

i nigdy nie traci blasku.

Nie jest tylko kolejną okazją,

nie odwraca się w żalu plecami,

w ciszy delektuje się przyjaźnią

i chętnie wymienia się snami.

Potrafi rozbawić nastrój ponury,

smutek zamienić w radość prawdziwą,

niechcianych myśli przegonić chmury

i wskazać zakochanym drogę właściwą.

Zatem jaką wartość ta scena ma,

ta barwna manifestacja miłości,

gdy pryśnie czar jednego dnia,

szczęście i tak zostanie w odcieniach szarości.