Wampirze szczęki

Wampirzy lord przechadzał się po swoich komnatach, gdy nagle tuż obok zmaterializował się jego przydupas, Marley. Był to średni stażem wampir o mocno wyłupiastych oczach. Przestraszył nawet swojego szefa.

- Nie pojawiaj się tak nagle w mojej komnacie. To stresujące. Jeszcze dostanę zawału.

- Przecież już nie żyjesz, mój panie.

- Tak? To skąd historia o osinowym kołku i przebijaniu serc?

- Przecież gdybyś żył to dawno wyssałbyś swoją krew i umarł.

- Już ci mówiłem, że zawsze mam rację.

- Tak, szefie.

- Zrobiłeś, o co cię prosiłem? Znalazłeś informacje, jak przestać być wampirem?

- Przeczytałem wiele ksiąg. Wszędzie piszą o tym, że najlepszy sposób to ucięcie głowy albo przebicie osikowym kołkiem.

- A coś mniej drastycznego? Takie sposoby to zapewni mi pierwszy lepszy łowca.

Marley tylko pokręcił głową. Lord przewrócił oczami i uderzył pięścią w biurko. Jego podwładni się nie spisywali.

- Za co ja ci płacę? Chyba sam prędzej znajdę rozwiązanie.

- Nie, nie, szefie. Poprawię się.

- Mam dziwne wrażenie, że wcale nie chcesz przestać być wampirem. Spodobało ci się wysysanie krwi z bydła? Bądź choć trochę człowiekiem.

- Przecież już nim nie jestem od przeszło czterdziestu lat.

- Staraj się. Czy to, że nie żyjesz usprawiedliwia twoje zachowanie?

Spójrz na mnie. Nadal jestem bardziej ludzki niż ty.

- Gdyby tak nie te ostre kły, spiczaste uszy, pomarszczona twarz trupa i czerwone oczy, nie byłoby różnicy.

- Wracaj do roboty albo nie dostaniesz swojej działki krwi! - ryknął Lord. Marley zniknął w obłoku syczącej pary. Zamiast niego pojawił się nietoperz i szybko uleciał przez okno w ciemność nocy.