Warszawskie tango

Na bruku warszawskim, gdzie przeszłość się chowa,

dziś tańczy stolica, na wskroś nowoczesna.

Lecz rytm tego tanga dyktuje wciąż nowa,

drapieżna ambicja i presja bolesna.

O, warszawskie to tango, melodia współczesna,

gdzie człowiek się pręży, wygina i łamie.

To taniec na linie, gdzie przestrzeń jest ciasna,

a uśmiech sukcesu to często jest szaniec.

Tu każdy od rana w piruetach się dwoi,

nagina kręgosłup, by sięgnąć po więcej.

W szklanych wieżowcach, gdzie strach się ukrywa,

oddaje korporacji i duszę i serce.

Trzeba się wyginać pod modne dyktando,

elastycznym być plastykiem własnego sumienia.

Kto sztywny, ten odpada- takie to tango,

co ludzkie marzenia w tabelki zamienia.

Więc tańczysz, mój bracie na warszawskiej scenie,

prężysz muskuły i maskę zakładasz.

Sukces ma swoją, nieludzką wprost cenę,

więc w takt tej muzyki bezsilnie upadasz.