Warunki

"Warunki”

— Zanim cokolwiek się wydarzy, musisz wiedzieć jedno — powiedział spokojnie.

Ten spokój był gorszy niż rozkaz.

Stała naprzeciwko niego, z dłonią opartą o oparcie krzesła, jakby to ono miało ją utrzymać. Jego spojrzenie nie błądziło. Zatrzymało się na niej dokładnie tam, gdzie czuła się najbardziej widziana.

— Nie interesuje mnie uległość bez świadomości — ciągnął. — Chcę, żebyś wiedziała, kiedy oddajesz kontrolę. I żebyś mogła ją w każdej chwili odzyskać.

To nie brzmiało jak propozycja.

To brzmiało jak zaproszenie do świata, w którym nic nie jest przypadkowe.

Podszedł bliżej. Nie dotknął jej. Zatrzymał się o krok za blisko — celowo. Czuła jego obecność jak nacisk, który nie dotyka skóry, a jednak ją obejmuje.

— Spójrz na mnie — powiedział.

Podniosła wzrok. Ten moment był jej decyzją. Wiedziała o tym. I właśnie to sprawiło, że serce zabiło jej szybciej.

— Dobrze — mruknął. — Teraz już wiesz, jak to działa.

Jego palce uniosły jej podbródek. Delikatnie. Precyzyjnie. Jakby sprawdzał reakcję, nie granice. Jej ciało odpowiedziało szybciej niż myśl — napięciem, ciepłem, tym niepokojącym uczuciem, że bycie prowadzoną jest… bezpieczne.

— Nie zrobię nic, czego nie będziesz chciała — powiedział cicho przy jej uchu. — Ale sprawię, że będziesz chciała więcej, niż planowałaś.

To było nieuczciwe.

I dokładnie tego pragnęła.

Gdy cofnął się o pół kroku, poczuła stratę. Brak. Pustkę, która pojawiła się tylko dlatego, że wcześniej było tam coś intensywnego.

— Usiądź — polecił.

Zrobiła to.

Nie dlatego, że musiała.

Dlatego, że chciała zobaczyć, co stanie się dalej.

Bo najbardziej uzależniająca nie jest dominacja.

Najbardziej uzależniające jest to, że ktoś widzi twoje pragnienie —

i nie boi się go dotknąć.