wątpia...

może wymagam za wiele gdyż serce nie prosi a żąda

rozmawiaj ze mną długo i w noc każdą nawet

przy zaćmieniu księżyca nie zniewalaj mnie bo zniknę

w bezdechu uniesienia

na dłużej

jak węgorz wij się uderz w skręty ciała tak bardzo rozmyte

wyczyszczone do bieli ostatniej

po której nie będziesz mógł chodzić ani pisać synogarlicą

wciśnij spust srebrnego krzyżyka

nakreśl drogi którymi wędruje surowa mimezja tam gdzieś

a tutaj

spadają anioły jak miękkie ansamble

daremna fleksja perspektywy odzyskania postradanego ciała

bezwiedne pożądanie nie przytuli kamiennych chłodów

a roztrzaskane lustra nie ujrzą źrenicy oka

nie zakrztusi łkania kropla czerwonego wina