Wbij swoje kły w moje kości

Robaki wrośnięte w jej ramiona nie przerażały mnie.

Drgające różowe dżdżownice układały się w konstelacje na jej bladej skórze.

Szkarłatne biedronki niczym piegi skrywały się na widoku, pod cienkimi warstwami przedramienia.

Motyle rozkładały swe skrzydła szeroko, purpurę rozpylając tuż przy jej nadgarstkach.

Dziewczyna siedząca na ławce gniła od środka, w samym wnętrzu. Insekty wyżerały jej ciało w sposób chaotyczny, nieprzewidywalny. Jej ręce, jej mózg, jej serce.

Owady nigdy nie chciały się wydostać na zewnątrz, ciepło oraz pożywienie w głębi ciała im wystarczały. Dziewczyna jednak czuła potrzebę wypuszczenia choć kilku z nich na powierzchnię.

Jej prawdziwa postać skrywała się w najgłębszych zakamarkach jej samej. Nie chciany odłam jej duszy chował się w sposób, by nigdy nie zauważono jego istnienia. Wraz z postępem zgnilizny nie potrafił znaleźć dla siebie miejsca wśród gniazd i kokonów insektów.

Srebrnym ostrzem, ogniem i przemocą dziewczyna stworzyła wyrwy między żyłami a światem zewnętrznym. Owady rozpełzły się po skórze, wrastając w nią — stając się znów jednym bytem.

Setki mijających jej oczu wpatrywały się na rój niewielkich robaków wplecionych między warstwami skóry potwora siedzącego na ławce. Śmiechy, kanciaste słowa, niezrozumiały bełkot istot nieświadomych podążał za nimi.

Niespokojne insekty pragnęły uciec przed wzrokiem nieznajomych przechodniów, lecz krótkie rękawy szkolnego mundurka nie zezwalały na ten przywilej.

Owady w jej ramionach nie przerażały mnie.

Nie wypełniały moich wnętrzności chęcią ucieczki i opróżnienia żołądka.

Na ich widok zawsze rozrywało mnie pragnienie posiadania identycznych.

Była piękna. Każdy element jej ciała był niezwykle powalający.

Wystarczyło jedno słowo a zrobiłabym dla niej wszystko.

Na jej prośbę poddałabym się wiwisekcji, otworzyłabym swą klatkę piersiową, obnażyła białe żebra. Wyjęłabym wnętrzności, tylko by stworzyć schronienie w którym będzie mogła ukryć się przed światem za kościstymi kratami.

Pozwoliłabym jej pokryć moją skórę dżdżownicami i motylami.

Oddałabym jej moje serce.

Choć gdyby sięgnęła w głąb, by je wyjąć odkryłaby, że od początku trzymała je w uścisku swych delikatnych dłoni.

Gdyby sięgnęła w głąb odkryłaby, że jesteśmy jednym, stworzone z tej samej zgnilizny. Zrozumiałaby, iż naszym przeznaczeniem było zakochać się i zniszczyć się doszczętnie.

Moje kościotrupie ciało z twoim rozpadającym się zostały stworzony by dopełnić siebie nawzajem.

Od zawsze, na zawsze.

Więc proszę,

wbij swoje kły w moje kości