Wciąż to samo

Czy to się skończy?

Czasami myślę, że „polskość to nienormalność”.

Nasze serca, czułe na ludzką tragedię, wciąż są cynicznie wykorzystywane.

Czy ten świat, pozornie doskonałe uniwersum, nie zakończy zabawy chłopców z gorącymi głowami?

Gdzie ich rozum? Czy naprawdę nie pojmują, że życie nie polega na nieustannej wojnie?

Kiedy śmierć zajrzy im w oczy, ze strachu będą prosić Boga o zrozumienie i miłosierdzie.

My, Polacy – naród dumny i wrażliwy – wciąż ponosimy skutki swojej naiwnej dobroci.

Ile jeszcze razy będziemy oszukiwani i obrażani?

Może ten krąg przerwie się dopiero wtedy, gdy zmienimy swoje miejsce na mapie.

Czasami myślę, że właśnie taki jest plan możnych tego świata.