" Wędrowiec"
Wiatr rzucony na piaski pustyni ,
kłębi się, wirując w pustej przestrzeni.
Cisza rozlega się na zawszę,
przerywana wiatrem wplatającym się tu i ówdzie.
Wędrowiec żyje dniem i nocą, łapie chwilową pauzę, co daje nadzieję...
to zguba i pragnienie życia, przemijania.
Walczy ze Sobą,
sił nabiera,
jego przystań już bliska,
sił mu przybywa,
choć codzienność jest ciężarem dla serca.
Nie podda się,
gdy słyszy piasku szept.
Kto jego przyjacielem jest?
Kto wskaże mu cel?
Lecz piasek pamięta słowa rzucone w głąb pustyni, a cel choć szukany, w głębi duszy zatonął...
Komentarze (4)
Intrygująco....
Dziękuję ☺️
https://youtu.be/4XFIwiW6btc?si=c-1FxrfxlHQJV9OF
Matko i córko, co to za dyrdymały? Na dodatek podparte komentarzami, osoby, która nie rozumie co czyta. :( "Cisza rozlega się na zawszę, przerywana wiatrem wplatającym się tu i ówdzie." ; "Wędrowiec żyje dniem i nocą, łapie chwilową pauzę, co daje nadzieję... to zguba i pragnienie życia, przemijania." i jeszcze ta pointa: "Lecz piasek pamięta słowa rzucone w głąb pustyni, a cel choć szukany, w głębi duszy zatonął..." Bzdura goni bzdurę.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania