wędrówka drogą

buty niewygodne

potargane spodnie

w pół opasany pasem skórzanym

wyruszam w drogę szeroką z prędkością małą

być wędrowcem jest zdrowsze

od siedzenia w jednym miejscu

od siedzenia boli mnie taboret

wychodzę po prostu

z różnymi myślami pod kapeluszem

z wąskim rondem

idę tak mimo zamkniętych oczu

mijam różne krainy

poznaję ludzi i ich rodziny

zakochany w świecie wieść się niesie

chowam wspomnienia w sakwie z chlebem

każdej nocy umieram by zbudzić się na nowo

mój świat jest właśnie taki jaki kierunek obieram

zakłopotany popijam problem wodą