Wędrówka żółwia przez niebo

Życie jest tylko chwilą

Wyciętą z kontekstu

Gdy patrzysz się w niebo

Bez większego sensu

Szukając tam wysoko sensu

I płyniesz przez życie

Jak żółw płynie po niebie

Wykluczasz kolejne kształty

Z listy emocji dziwactwa

Gdzieś w tobie dryfują

Na niebie pełno jest takich

Jak ty, oraz pełno ptaków

Które złośliwe i puste

Chcą ciebie wrzucić do piachu

Patrzysz więc wgłąb siebie

I chcesz posklejać zdania

Lecz tylko marnujesz wodę

Która na ziemię spada

Z ziemi wnet odchodzi

Paruje znów w twoje ciała

I ciągle żyjesz w emocji

Raz jest depresja, raz mania

Kolorowe są twe obłoki

I patrzysz na inne z zachwytem

Że takie szare i smutne

Ciągle pływają po niebie

Ty też kiedyś szarzejesz

Umrzesz kuriozalnie

Będziesz jak byk który

W wodzie utopił pannę

Sam się roztopisz na niebie

Umrzesz jak na w znak

Zodiaku

Lub pękniesz siebie sam

Bo bałeś się kochać

Od razu