Wejdę

po spróchniałych schodach

z niedowładem nóg i mgłą w oczach

wespnę się stopień po stopniu

choć to zaboli wbiję pazury w drewno

dalej dalej jeszcze trochę!

chwycę zębami ostatnią przeszkodę

już blisko jest jaśniej cieplej

czy na ostatnim piętrze chmur

znajdę swój dom ten utracony?

czy to szczyt góry z której spadnę

zabrany przez lawinę zapomnienia?

spojrzę na słońce nim mnie oślepi

zobacz to ja trwam! jestem!

serce chce bić! uszy chcą słyszeć!

wyciągam dłonie by schwytać ducha

ledwo wykrywalne neutrino nadziei