Weneckie Lustra

Utknąłem w gabinecie weneckich luster

Próbuję was zamglonych dostrzec

Jednolicie w kolorze skały ten obraz

Podejdź bliżej, bo chcę cię rozpoznać

Zobaczyć obrys, wyłuskać detal

Czy ty się smucisz, czy uśmiechasz?

Jak gdybym obserwował z daleka

Samotny, stojąc w łódce Claude'a Moneta

Ludzkie plamy jak płyn się poruszające

Z przylgniętym do lustra czołem

Obserwuję i chcę was zrozumieć

To jakby z rozchlapanej czarnej farby

Wydobyć jak interaktuje człowiek

Ty z drugiej strony widzisz mnie klarownie

Powiedz, czy prawdziwy mam wyraz twarzy?

Ukryty przed własnym, cudzym wzrokiem

Czy moje zachowanie można nazwać normalnym?

Utknąłem w gabinecie weneckich luster

Jeśli przyłożę dłoń do zwierciadła

Będę miał nadzieję, że to odwzajemniasz