Wesele

Za głęboką wodą się spotkali, w oczy spojrzeli i się pokochali.

Mamo, tato nie szalejcie, tylko mnie za mąż wydajcie za tego co kocham.

Długo nad tym dumali, aż w końcu stwierdzili.

Że serce nie sługa, i że gdy mocniej zabije, to sie go nie oszuka.

Weselisko sprawili, córę za mąż wydali.

I gości z kraju, i gości z świata na ślub zaprosili.

Minął któryś z życia roczek, ich syn już postawił pierwszy kroczek.

Ale długo się sobą nie cieszyli, długo z sobą nie byli.

Bo tam ktoś z wysoka, z wielkiego obłoka zawołał jej ukochanego.

Długo za nim płakała, zanim się znów zakochała.

I nim minął drugi roczek, na jej głowie biały loczek powiewał z welonem.

I się matka ucieszyła, że jej jedynaczka nie skończy jak żebraczka.

I znów ludzi na wesele, na wielkanocną niedziele.

Z świata zapraszała.

A córka jej wdzięczna wielce była, i z tej radości w tłumie gości na głos zawołała.

Matko moja kochana, życie sama marnujesz.

Tatki nie ma drugi roczek, teraz ty zrób ten kroczek.

A ja ci wesele sprawie.