Weź mą duszę do domu

Każdego roku 1 listopada gdy zabiją dzwony kończące pierwszą mszę świętą, wszystkie duszę czekają aby pójść z żyjącą rodziną do domu. Gdy tylko żyjący członek rodziny przyjdzie na cmentarz duszę siadają mu na ramieniu.. szczęśliwe te które mogą wyjść na tą przepustkę którą kończy ostatnia msza święta w zaduszki czyli 2 listopada.

W nocy poprzedzający święto Wszystkich świętych duszę są w rwetesie przygotowań do zejścia w miejsca pochówku. Czekają już od północy jedni ledwo widoczni bo nie zapalone na ich grobie znicze nie dajà blasku, drudzy szczęśliwi gdy już schodzą mają ciepłe i radosne przyjęcie przy grobie . To znaczy iż ktoś z rodziny tam był, jest i pamięta. Gdy zabiją dzwony czekają na swoich.. jedni czekają dłużej jedni krócej , a ci w których rodzinie wszyscy pomarli, czekają na mogile ...

Co z duszami których nikt nie odwiedzi.... Zostają, czekają siedząc na przydzielonych im pomnikach, obserwują z pomnika jak pustoszeja groby, ponieważ rodzina po nie nie przyszła ...

Nie Zapaliła znicza . .

Nie Pomodliła się ..

Niczego nie świadoma osoba żyjąca poszła z duszą lub duszami swoich przodków do swojego domu... jakaż to radość dla tej duszy poczuć, popatrzeć na to co sie zapamiętało a jednak zmieniło.. zobaczyć i poczuć bliskość swoich bliskich...

dzieci idące poczuć rodziców,

rodzice dzieci,

dziadki młodsze lub starsze pokolenie.

Mają jednak czas ograniczony...

Do ostatniej mszy świętej w zaduszki.. Wtedy każdy MUSI wrócić na swój grób..

Jednak Ci których groby zajeli inni zmarli mają to szczęście że pomimo tego iż rodzina nie przychodzi to idą w gości tam gdzie pamięć i modlitwa jest ciągle żywa .

Dlatego w te dni czasami odwiedzają nas żyjący znajomi.. czasem trudno znaleźć słowa dlaczego dana osoba do nas przyszła.. jednak większość z nas nie analizuje kto zajmował dany grób przed naszym krewnym...

Opowieści Dusz po odwiedzinach jest co nie miara. Pożegnań i samych ciepłych i serdecznych uścisków. Rok ma 365 dni... ale dla tych wszystkich co poumierali to tylko te 2 dni są najważniejsze..