Węzły chłonne

Widzieliśmy odcień asfaltu przyklejony do ściany budynku. A letni podmuch wiatru szorował beton opiłkami światła. Wciskam się pomiędzy cienie, które zrzucił budynek, jak starą skórę, a teraz lśni i olśniewa, a mnie ten widok mocno już nudzi. Nazywam się imieniem, które noszę po przodkach, jakbym zakładał mundur lub zrzucił z piedestału urnę, by w jej prochach udawać, że jestem nad piaszczystym morzem.

Nie ogoliłem głowy i powoli mieszam się w odpowiedziach albo zupełnie nie przywiązuję uwagi, bo nigdy nie potrafiłem z określonymi rzeczami mieć silnego węzła, wiązać się ze sprawami na guza, całować powoli, liczyć, że w czerwcu na chwilę odetchnę.