When The Vesper Comes (Kiedy Nadchodzi Wieczór)

W mroźnych szponach aksamitu czerni kruczej,

Sny nieśmiertelne kryjące się w kryształowych komnatach,

Obcuję z tęsknotą – fontanną iskier rozżarzonych i kolorowych,

Gdy pragnienia wiją się spiralowo po wydeptanych szlakach.

Objęcia wyobrażeń - kaskada pereł i kryształów rozbitych w locie,

Stały się losem mym, mozaiką z lapisu i bez brzegu,

Niecierpliwość jak feniks ognia w chaosie rąk z alabastru,

Pozostań obok wokół kręgu podniebnych statków

Zostań w godzinie zmierzchu błyszcząc w odcieniu zwierciadeł rozległych,

Zanim świt rozproszy nas jak pył i pejzaż śniegów stopionych,

Noc zna dusz arkana – ich trajektorię w spiralach żądzy złoconej,

Gdy ukojenie splata się z wirami złudzeń i trzasków.

Kiedy nadchodzi noc w królestwie luster złoconych,

Wszelkie maski dnia utoną w kaskadach fontann perłowych,

Jeśli tylko jej cień otuli nas w spiralę woni ambrowych,

będziesz po mojej stronie a szkielety zatańczą w ekstazie.

Po stronie ukojenia, w pałacu cieni z marmuru i liści laurowych,

Prawda zamruga w chaosie, spiral i blasków w swobodnym rozkazie.

Dotykam twych dłoni mroźnych jak alabaster z lodu prastarego,

Szept oddechu z marzeń ulatuje jak ametyst – półszlachetny fiolet,

Świt czai się za oknem, by rozproszyć nas tysiącem szponów,

Wciągnąć w kołowrót udręk, trapiących dusze w tonie pomnika marmurowego.

Lecz harmider dnia nie zatrzyma tej chwili żarliwości mych tonów,

Błądzimy w ogrodach nocnych, pełnych fontann z kryształu i iskier,

Twoja postać z mgły – fresk w pałacu zmierzchu wirującym z lapisu,

Melodia słów spływa kaskadami przez tłum myśli i sfer.

Widzę twój nie-raj – ogród kryształowy, utkany z gwiazd złoconych,

Zabierz mnie do czyśćca wirującego ze szkła i chaosu jaskrawego,

Z dala od słońca tyrana bladego, co wypala wspomnienia w w kuluarach,

Oddaj schronienie w korzeniach twych gdy iskry mnożą się w spiralach.

Oczy me połowicznie ametystowe wirują w dzień srogi, nie zdołam ich ujarzmić,

Połóż dłonie swe na kościstych moich w geście kaskadowej zgody z alabastru,

Stań po mej stronie w godzinie rozproszenia ze srebra i szmaragdu,

Wypowiedz słowo kolejne, by w wieczności fundamentalnie oplatać i ujarzmić.

Prowadzeni po ogrodach nocnych wśród błysku ulic z marmuru srebrnego,

Niewinni jak dzieci w kaskadzie pierwszej furii z kryształu ziemskiego,

Rozchodzimy się ścieżkami, gdy świt rozstania tnie ostrzem z diamentu,

W chwili chaosu na progach bratnich dusz światów, ślad tonie w mgłach perłowych.

Noc spaja nas kaskadami ambrowymi, dzień nić z lapisu rozprasza,

żegnamy uniesienia w fontannach zmierzchowych z weneckiego szkła,

wrócimy do zmęczenia w prozie poranku szarego, bez blasku i barw.

Łamiąc prawa dnia, tyranii z marmuru mdłego a jakże bezlitosnego,

porzucam szarość realną, bez kaskad i blasków nicości,

świt tratuje stos marzeń naszych wirujących z kryształu,

Świt maczugą tłucze dusze w pył rozproszony z alabastru.

Czekam w samotności dowolnej, iskrą smakującą jak imbir,

licząc do wieczoru, ucieczki w nocny kalejdoskop mrożących luster i wciągających jak wir,

Gdzie ty czekasz na mój spektakl bez umiaru

W wieczności naszej chaos staje się symfonią z kryształu.