wianek

nie pamiętam już wszystkich głosów

ale pamiętam dłonie

na plecach na karku

te które trzymały mnie za długo

te które puściły za wcześnie

mak

świeża plama krwi

maciejka z ogrodu babci

wieczór otwarte okno

niezapominajki

szum wody pod powiekami

czyjś oddech szyja lato

mokre włosy ziemia pod stopami

śmiech dzieci

wplatam

wysuszony ślad miłości

która była kłamstwem

po lodzie po cienkim

nie wiem już czyje to ręce

czyje głosy

ale pamiętam dotyk

wplatam

ogród deszcz czyjąś koszulę

zapach skóry

kilka lat których nie chcę liczyć

mak znowu

krew

maciejka

babcia woła z kuchni

albo to tylko sen

żałoba

wplatam

wszystko co zostało

cierń

zakładam jak przesilenie

z resztek świata

który za chwilę zniknie

upleciona