Wianek

Siedzimy barwnym kołem, pod lasem

i w cieniu

Tylko Stach w słońcu jedzie wierzchem na kamieniu

Kazik obwąchuje gałązkę koniczyny

Do wianków się zabrały,jak zwykle ,dziewczyny

Wyszliśmy na wycieczkę,

bo spacer to zdrowie

Cicho tam! o czym nam pani dziś opowie?

Czy o gatunkach zboża, różnych polnych kwiatach

Czy o dalekich stronach, nietutejszych światach

Może nauczy śpiewek dawno zapomnianych

Może powie o cudach- dziwach niesłychanych

Może o dawnch wojnach, strasznych zawieruchach

A może każe nam się w serce Ziemi wsłuchać?

Z twarzą wtuloną

w trawę, w zielonawym zmroku

Będziemy nasłuchiwać biedronkowych kroków...

Ważne, wszystkie słowa upleść w mocny wianek,

Jak chabry albo maki czy polny rumianek

Połączyć, nie pogubić.

I cieszyć się nimi,

bo to wszystko cząstki naszej matki Ziemi