Więc?

Więc jesteś piosenką, stałaś się moim zaśnięciem,

kiedy wystawiłem nogę spod kołdry.

Albo pół, tylko palce.

Reszta jest korzeniami, więc wdraża się gęsto,

we włókna i kradnie mi sny.

Więc stałaś się łapaczem na złe,

nawet diabła schowałaś pod powieki

i tulisz go, głaszczesz jak swoje.

Więc ja śpię po prawej, od wejścia,

a ty powodujesz ściany i chowasz się

za filiżanki, zasłony, w gniazdkach nad łóżkiem.

Tulisz diabła, krzesasz ogień,

a ja palę się pod piórami,

gęsi biegają mi po plecach

więc zaciskam szczelniej kołdrę,

traktuję jak niewidkę.

Topię się, żeby tworzyć parę.

.

.

.

Z cyklu : Marce.

Styczeń, roku w którym wszystko się zaczęło. Ponownie.