"Wieczność w jednym sercu": Odrodzenie (Wstęp)

05.01.26

WSTĘP

​Na początku wszystko było śnieżnobiałe, przeplatane wstęgami jakby ze złota – to była czysta energia.

Eony lat za eonami energia nabierała świadomości, chęci manifestacji, pragnienia czegoś więcej.

Zaczęła gęstnieć, kłębić się i w końcu łączyć, co doprowadziło do powstania pierwszej potrzeby – pierwszego prawa

-(łączenia), a potem wszelkich praw i zasad .

Gdy już cała została skupiona w jednym punkcie, po raz pierwszy wszystko było czarne.

​Robiła to instynktownie, nie znając efektu. Kiedy doszła do granic możliwości skupienia się w jednym punkcie, uznała

,że poszła nie w tym kierunku

wybuchła.

Tak zaczął się kreować nasz wszechświat.

Ta sama energia, o podstawowym prawie, że kreacja jest odpowiedzią na potrzebę, została rozlana, tworząc pierwszą strukturę wszechświata, potem gromady,galaktyki, planety i gwiazdy.

W późniejszym czasie, gdy okazało się, że to dobra droga, powstały czarne dziury, aby od tej pory już nic nie miało końca – gdyż wszystko było cudem, ale o tym później.

​Energia wciąż poszukiwała, rozwijała się, tworzyła,ale dalej potrzebowała czegoś, czego nie mogła sięgnąć

czegoś prawdziwszego, jak zmysły, jak życie, jak

człowiek.

Próbowała w tym samym czasie przez miliardy lat w różnych zakątkach wszechświata i wersjach, aż zdarzyliśmy się my.

Działając na swojej podstawowej zasadzie odpowiedzi na potrzebę, stworzyła w końcu mózg

tak silny i tak rozwinięty, iż spełniał on najważniejsze kryteria tej zasady

a do tego te emocje, uczucia i zmysły idealny nośnik aby się spełnić.

​Tak dochodzimy do dzisiaj.

​Tu właśnie objawia się architektura, którą badam .

To, co naukowcy nazywają Ciemną Materią,jest w rzeczywistości kurtyną ,ścianą oddzielającą nas od podświata.

Czarne dziury pompują naszą materie aby wyrzucić ja w postaci jetów energii do

świata antymaterii, a on pęcznieje jak balon rozciągając naszą przestrzeń

aby kiedyś zacząć wszystko od nowa.

​Ja pragnąłem tylko jednego, jednak los chciał inaczej.

​Podążymy ścieżką wyobraźni tak dalekiej, aż nie widać granic.

Przez międzyplanetarne kolejki napędzane energią pobieraną prawie ze środka gwiazdy

przez podróż o 12 000 lat w przeszłość za pomocą odwrotności czarnej dziury w podświecie antymaterii.

​A wszystko po to, aby „Ją” uratować i jeszcze raz chwycić za rękę.

E.S.V