wiersz

Gnębi snem, lecz pościel oziębłości bliższa

ślady po łzach rozmarynem natrzeć, tęsknocie milsza.

Dobytek niszczejący serce, okala rozumiem. Głupota.

Toż sama desperacja, ulga w bólu a głowa rogata.

Nawiedza nieustannie i monotonnie, co ranek

ogarnia przygnębieniem, wspomnieniom tęsknie.

Deser pełen dobroci i ciepła na podwieczorek.

Zaś ciało wciąż pełne rozpaczy pysznej nim czas przemknie.