Upadek Ikara

Ikar szykuje do lotu się.

Woskowe skrzydła ma,

z nich cieszy bardzo się —

on zakłada na plecy je.

Idzie na górę, siada tam, gdzieś,

bierze powoli wydech i wdech.

Wstaje i patrzy daleko w dal.

Wzdrygnął się nagle, ogarnął go żal.

Mówi do siebie: „to teraz start”.

Słońce już świeci, on się wzbił.

Nie trwał długo podniebny rejs —

skrzydła woskowe stopiły się.

Ikar w morzu jak kamień znikł.

Szukał go ojciec, aż opadł z sił.

Nie widział wcale, co stało się —

znikła nadzieja, pozostał lęk.

Gdzie odszedł Ikar, co stało się?

Czy on naprawdę chciał tego,

czy nie planował do końca, by

morze szczerzyło na niego kły?

To nieważne — on nie wróci tu.

Współczuję ojcu, co boi się snu.

Miał tego dosyć, rozpłakał się

i w morzu zakończył życie swe.

Autorka Ania Queen Black