Wiersz, którego nigdy nie przeczytasz

Zatrzasnąłem Cię w piwnicy

Mojej głowy

I otwierałem tylko

Gdy nikt nie patrzył

I nie podsłuchiwał

Co wieczór zabierałem nas

Na spacer i razem oglądaliśmy

Czarno-białe klasyki o nieszczęśliwej miłości

A gdy dzień się świtem rozpoczynał

I ciemności ogarniały ziemię

Zamykałem znów

Szczelnie i bezpiecznie

Nikt nie wiedział gdzie

Jesteś i nawet Ty

Nie wiedziałaś gdzie

Jesteś

Wypuszczałem Cię tylko nocą

Przy oknie zgaszonym roletą

I martwej żarówce

Jeszcze wiosna była nasza

I lato

Długie dni czekania

By Cię w końcu otworzyć

I zabrać znów

Nie wiem kiedy pojawili się tamci

Perfekcyjni nieznajomi

A ja na chwilę zapomniałem Cię

Kochać

Wymarły drzewa i przyszły mrozy

A Ciebie nie już nie ma

Tak jakby nigdy nie było

Głowa wybuchła mi ciszą po Tobie

I dłonie tak dziwnie mi jakoś

Zdrętwiały

I tylko z tęsknoty

Połamałem sobie ręce

Bym nikogo nie przytulił

Jak Ciebie

I tylko z tęsknoty

Modlę się tuż przed zaśnięciem

By nikt mi się nie przyśnił

Tak jak się śniłaś się Ty