Wiersz na kolanie

Cierpiące serce, duszo,

Jakże to piękna sprawa!

Otwieram oczy — jeno

Widzę piękno świata.

Warte były wszelkie

rany od zatrutych strzał —

czekam na więcej!

Niech najgorsza ropa się sączy.

Bo to dzięki niej teraz mogę

Przystanąć w drodze na chwilę,

Dostrzec to, na co wcześniej

serce było niewrażliwe.

Pozwalam więc jemu

spróbować złapać chwilę,

choć ono i ja wiem,

że to niemożliwe.

Niezależnie jak długo,

serce wciąż nienasycone —

zasypywane w nim dziury

zawsze będą nieskończone.

Masy ptaków w przestworzach!

Jak dobrze,

że nic mi nie broni

postać — i pisać tak

Jeszcze chwilę dłużej.