wiersze Uli Kopańskiej

Matriarchat

Gdzie ci ojcowie? Prawdziwi tacy?

Nie mieści się to w głowie!

Gdzie ci ojcowie!

Tatko nie wraca bowiem utknął w barze

Albo nie trafił i błądzi

Niech się pojawi , już ja mu pokażę

Kto teraz w chałupie rządzi!

Nadzieja we mnie , bo ciemne wieczory

I pełno zbójców na drodze

Może się znajdzie w końcu kto skory

Wyplenić chwasty w narodzie

Już obiecałam jednemu nagrodę

Jeśli się dobrze postara

Zrobię fryzurę , ciało mam młode

- miła mu będzie ofiara…

Wy się nie martwcie kochane dziatki

To niekoniecznie wasz tato

Same zobaczcie: każde jest inne

Ten głupek nie wpadł był na to

Ludzie z blokowiska.

Żyjemy jak pszczoły

Do bólu

W klatkach mieszkań stłoczeni , jak w ogromnym ulu.

Według swego rodzaju:

Robotnice, trutnie .

Ten gnuśnie , tamta płodnie , owe rezolutnie…

Wydaje się nam, że każdy od innych się różni

I łatwo da się poznać,

Czy w tłumie odróżnić .

Lecz opinia ta mylna , kalkulacje głupie-

My raczej jak rój owadów kręcimy się w kupie.

Życie nas uśredniło niczym ciężki walec.

Inny – to albo święty, albo zwyrodnialec.

Nad krosnami życia

Śledzę pracę swoich rąk

Każdy wątek

I z końca każdego wzoru

Wysnuwam nowego początek

Patrzcie! Oto jest gotowy

Kobierzec nowy!

Przerażona odkrywam,

Że nie pochodzi on z mego serca

Ani głowy.

Nici przyjaźni-pozrywane

Nici miłości nie widać

Na cóż by mi się to miało przydać ?

Utkałam sobie całun i w ten smutny zawój

Owinę się i zasnę

Na zabój ..

Jestem w twoim życiu sroką

Która okrada cię z poczucia wyższości.

Zraniłeś mnie głęboko

Zamknąłeś w klatce samotności.

Teraz mnie karmisz i próbujesz oswoić .

Liżę rany.

Wkrótce spróbuję swoich sił , mój władco kochany!

Może zniszczę tę rękę , która mnie tresuje

Może uwolnić się spróbuję

A potem zginę .

Niewola mi zbrzydła

I nie dam sobie rady na wolności

-mam złamane skrzydła .