Wierszopis naznaczony przez chcenie

Chcę słuchać ludzi.

Chcę być słuchany

Chcę otwierać śluzy na wodach szczerości

Chcę, żeby ich pływy mogły koić

Chcę, żeby ich pływy kształtowały Nas

Chcę, żeby My mogło stawać się jak szary kamień w wodzie

Chcę, żeby stawało się jak on piękne i pokojowe

Chcę, żeby chociaż tam zmierzało

Chcę, żeby czasem mogło tylko uznać, że tego pragnie

Chcę, żeby chcenie je bolało

Chcę, żeby kazało mu rzucać się w wodę

Chcę, żeby mogła przynieść siłę i wiarę

Chcę, żeby upokorzywszy nadawała mu nowy kształt

Chcę, żeby nie zatracając siebie budowało lepsze Ja

Chcę, żeby wierzyło w prostą logikę rozumnej drogi

Chcę mówić

Chcę rozszerzać swoje doświadczenia poza własne granice

Chcę móc poznać to, co poza moim podwórkiem

Chcę rozpoznać i wyrwać zgorzel przyzwyczajenia

Chcę patrzeć w pewien punkt, nie drżąc, kiedy wiem, że oko patrzy też w siebie

Chcę patrzeć nie myśląc o oczach

Chcę czuć nie myśląc o sobie

Chcę pielęgnować oczu i siebie świadomość

Chcę wierzyć w mosty między sprzecznościami

Chcę wierzyć w mosty między Ja i Ty

Chcę odnaleźć miejsce w nurcie

Chcę reagować na Ciebie jak grzyby na deszcz

Chcę, kurwa, być

Chcę nawet gnić

Bezmiar

Chcę czasem spojrzeć w pustkę (ona rodzi wolność)

Chcę być wolności twardym ojcem

Chcę być ojcem będącym synem

Chcę móc spać

Chcę stąpać

Chcę wierzyć, że to tylko niezmiernie ważna przejażdżka

.

kropka

plama

wdech

wydech

chcenie

Samo czyste chcenie

Jedynie skra umysłu

Prosty impuls

Który, kiedy stały, buduje strumień

Co niesie energię do czynów jeśli nie pływ chcenia?

Co, gdyby każdy chciał swoje chcenie pielęgnować?

(Ach, zdania o treści "co, gdyby każdy by czynił X")

Lecz co wielkiego ponad chcenie wzbudzać w sobie jest w stanie każdy z nas?