Wieszcz

Chodziłem po ulicach bez celu i rozmyślałem. Miałem na sobie długi czarny płaszcz i kapelusz. Wszedłem do kawiarni i zamówiłem espresso. Kelner przyniósł mi filiżankę kawy i strzykawkę z heroiną.

– Przepraszam, nie zamawiałem tego – powiedziałem, zerkając na strzykawkę.

– To na koszt tamtego pana – odparł kelner i wskazał na Rysika Riedla siedzącego przy barze.

Wypiłem espresso i podszedłem do Ryśka.

– Dzień dobry, czy mam przyjemność z panem Ryszardem Riedlem z zespołu Dżem? Zamówił mi pan heroinę? Myślałem, że nie żyje pan od trzydziestu lat.

– Dzień dobry, tak, to ja. Żyję. Zamówiłem ci heroinę, bo spodobał mi się twój kapelusz.

– Dziękuję. Też bardzo lubię ten kapelusz. Dlaczego nie tworzy pan już nowej muzyki?

– Przestały mnie interesować te wszystkie głupstwa. Na świecie jest już i tak zbyt dużo dobrej muzyki. Nie ma sensu się wysilać.

– Jak może pan tak mówić? Przecież… – próbowałem dokończyć, ale Rysiek mi przerwał i powiedział, że zaprowadzi mnie w jedno miejsce.

Wokalista wziął mnie za rękę i wyszliśmy z kawiarni. Zaprowadził mnie do starej kamienicy, weszliśmy na trzecie piętro i zapukaliśmy do mieszkania o numerze dwadzieścia pięć.

W mieszkaniu siedzieli Witold Gombrowicz, Bolesław Leśmian i Adam Mickiewicz.

– Widzę, że znasz bardzo ciekawych ludzi – powiedziałem do Riedla.

– W tym środowisku wszyscy się znamy – odpowiedział.

Przywitałem się ze wszystkimi.

– Nie wierzę, że mogę porozmawiać z Adamem Mickiewiczem.

– Nalej wódy i stul pysk – krzyknął Mickiewicz.

Byłem bardzo zdenerwowany i z drżeniem rąk zacząłem napełniać kieliszki. Adam Mickiewicz pośpieszał mnie i rzucał we mnie egzemplarzami „Dziadów”.

Gombrowicz wstał od stołu i zaczął przemawiać.

– Zebraliśmy się tutaj, żeby rozstrzygnąć, kto jest największym polskim poetą. Jednak tym razem nie będziemy czytać wierszy. O werdykcie zadecyduje pojedynek na pięści… – Gombrowicz chciał mówić dalej, ale Mickiewicz uderzył Leśmiana pięścią w czoło i złamał mu kark. Zapanowała niezręczna cisza.

– Wygląda na to, że pojedynek można uznać za rozstrzygnięty… – dokończył Gombrowicz z grymasem na twarzy.

Mickiewicz wziął truchło Leśmiana na plecy i zaczął robić przysiady, demonstrując swoje mocarne uda. Wypiłem kieliszek i stwierdziłem, że czas się zbierać. Pożegnałem się grzecznie i zjechałem z okna po zjeżdżalni.

– Zaczekaj! – wołał do mnie Riedel. – Zostawiłeś swoją heroinę!

– Rzuć mi, złapię ją – krzyknąłem z dołu.

Rysiek rzucił mi heroinę. Strzykawka wbiła mi się w stopę. W tamtym momencie zacząłem robić się bardzo senny. Położyłem się na ulicy, przykryłem asfaltem i zapadłem w błogi sen. Minęła godzina, dwie, może pięć. Obudził mnie dochodzący z oddali głos natarczywego klienta.

– Kiedy wreszcie dostaniemy swoje jedzenie? – wołał mężczyzna.

Podniosłem głowę znad blatu. Byłem w trakcie przygotowywania pizzy. Wyglądało na to, że uciąłem sobie krótką drzemkę. Spałem tamtej nocy zaledwie pół godziny. Przede mną leżał wielki spód od pizzy. Największy, jaki w życiu widziałem.

– Przepraszam, mamy dzisiaj bardzo dużo zamówień – odpowiedziałem klientowi pospiesznie nakładając kolejne składniki. Następnie zacząłem podnosić placek i wkładać go do rozgrzanego pieca. Udało mi się, choć łopata uginała się pod jego ciężarem. Poczekałem dłuższą chwilę i wyjąłem pizzę z pieca. Zsunąłem ją na gigantyczny talerz i pokroiłem. Poderwałem ją do góry niczym wieko od studzienki i zacząłem iść ociężałym krokiem w kierunku gości lokalu.

– Nareszcie! – wykrzyknęła kobieta w średnim wieku.

– Pizza idzie, pizza idzie! – wrzeszczały dzieci.

– W końcu! Ile można było czekać! – warczał mężczyzna.

To byli jedyni klienci w lokalu. Liczna rodzina siedziała przy dużym, okrągłym stole. Trzymałem przed sobą ogromny talerz z pizzą, który wbijał mnie w podłogę. Z każdym krokiem czułem, jak opadam z sił. Miałem wrażenie, jakbym szedł pod wodą i brodził w mule. Moje ruchy stawały się coraz wolniejsze.

– Szybciej z tą pizzą! – warczał mężczyzna.

– Szybciej! Szybciej! Szybciej! – zaczęły krzyczeć dzieci naśladując ojca.

Pot kapał mi z czoła. Byłem w połowie drogi do stolika. Po chwili cała rodzina zaczęła skandować: „Pizza! Pizza! Pizza!”.

– Chwila, szybciej nie dam rady! – dyszałem z trudem.

Przed oczami pojawiły mi się mroczki. Świat wokół zaczął wirować. Mdlałem ze zmęczenia. Byłem już przy stoliku i chciałem położyć posiłek na stół. Wtedy właśnie się potknąłem. W następstwie tego pizza zsunęła się z talerza i poleciała prosto na mężczyznę. Jego głowa przebiła pizzę na wylot i wystawała z jej środka. Krawędzie pizzy opadały wzdłuż szerokich ramion. Placek wyglądał teraz jak długa, zwiewna suknia.

– Zamorduję cię, sukinsynu – powiedział mężczyzna przez zaciśnięte zęby.

Ogarnął mnie strach i chciałem uciekać. Mężczyzna przebił obie ręce przez pizzę od spodu, chwycił nóż i rzucił się w moim kierunku. Raz za razem próbował mnie trafić, ale robiłem skuteczne uniki.

– Dajesz, tato, dajesz! – krzyczała dziewczynka.

Pizza falowała z każdym ruchem. Kolejne składniki spadały na podłogę. Mały york wybiegł spod stołu i zaczął zjadać kawałki szynki. Mężczyzna go nie zauważył i zmiażdżył go butem.

– Zabiłeś mojego psa! – krzyczał. – To wszystko twoja wina! – dyszał ciężko i próbował wbić mi nóż w nogę.

– Zabij go, kochanie! – krzyczała żona. – Celuj w szyję!

Poślizgnąłem się na kawałku salami i upadłem na podłogę.

– Teraz cię mam! – krzyknął mężczyzna. Przygniótł mnie kolanem do ziemi i podniósł nóż do góry, żeby zadać ostateczny cios.

Wtedy właśnie drzwi od lokalu rozpadły się w drzazgi. Potężny osobnik wpadł z impetem do środka. Kurz opadł i wyłoniła się postać Adama Mickiewicza. Niczym pomnik na krakowskim rynku, stał niewzruszony, przeszywając wszystkich swoim groźnym spojrzeniem. Mój oprawca stał jak wryty. Chciał coś powiedzieć, ale nie zdążył. Poeta podbiegł do niego, zamachnął się i jednym ruchem odciął mu głowę.

– Gardzę drobnomieszczaństwem – powiedział Mickiewicz, strząsając krew z dłoni.

Reszta rodziny, niczym karaluchy, rozbiegła się w popłochu.

– Dziękuję, mistrzu – powiedziałem do wieszcza. Zacząłem powoli wstawać z podłogi.

– Chodź, znajdziemy ci lepszą pracę – Mickiewicz posadził mnie na swoim ramieniu i opuściliśmy lokal.