Więzi - prolog

Do pokoju wpadały pierwsze promienie słońca. Siedziałam na łóżku, usiłując nie zwracać uwagi na dźwięki i słowa, które dochodziły mnie z salonu. Mimo zamkniętych drzwi bardzo wyraźnie wszystko słyszałam. Nie zapomnę tego już nigdy.

- Błagam pana! – krzyczała mama, chyba uderzając głową o drzwi.

Tata nic nie mówił. Pewnie był zbyt pijany albo po prostu było mu wszystko jedno.

- Przepraszamy, takie są procedury.

Potem drzwi mojego pokoju otworzyły się i dwaj policjanci w mundurach weszli do środka.

- Chodź, zabierzemy cię stąd – odezwał się jeden z nich łagodnie.