wiosenne odurzenie...

ziemia

lekko pulsuje

korzenie zaciskają pięści

tworząc w zmęczonych chłodach

korytarze

dzika trawa budzi się ze snu

szaleją wierzby

gdy myśli wygrzewające na słońcu rumienią wstydy

pomięta kamienna skorupa wnika w meandry

nieprzewidywalnego biegu

wyjadę i przyjadę by znów wyjechać na dłużej