Wiosno, trwaj u boku

Wiosna, ach wiosna — brak twój odczuwalny.

Płomień słońca, niech wynurzy się zza chmury!

Wracaj do mnie, gdyż bez ciebie marny

świat jest i ponury.

Pragnę zdobyć nadzieję we fiołku na polu,

trzymać w swych ramionach oddech twój.

Wraz z bocianem na gnieździe podziwiać dróżkę,

dążyć ku słońcu, z tobą — za pan brat.

Tyś mą jedyną wiarą na spokojniejszy dzień,

oddalenie smutku.

Bądź ze mną, wiosno — otulaj lekkim wiatrem,

poczuj wraz z mym oddechem zapach kwiatu bzu.

Powstrzymaj łzy mych oczu podczas wieczornej rozpaczy,

przemów mu, by ranił go jego gest.

By odmienił się — jak liście na drzewie,

napełnij poczuciem winy, bólem zetrzyj łzę.

Roześlij zapach lasu, orzeźw nim miasto,

aby rozpoczął na nowo, szanował mnie, a ponadto...

Zrozumiał popełnione grzechy.

Wiosno, wraz z twoją odnową, rozpocznij grę!

Bądź moją osłoną, wspieraj śpiewem słowika.

Pomóż mu dostrzec każdy raniący gest,

ponadto twa obecność niech chwilę umila.

Kruchość życia jest wielka, życie przemija jak cień.