Wisienka na torcie 🍒

Uwielbiam moją pracę i współpracowników.Rozmowy z koziej trąby i jeszcze lepsze spojrzenia w cztery oczy.

— Zawsze zostawiam sobie Was na koniec. Jak wisienkę na torcie.

-Wczoraj jadłam wisienki z czerwonymi ogonkami. Mamy u nas smaczną miejscówkę, tam są takie całe czerwone.

— Lumi, a może chcesz moją wisienkę z ogonkiem zobaczyć?

-Debil— pomyślałam, mówiąc: — Nie, dziękuję...

Zawsze w takich momentach Boss wlatywał mi myślą prosto w serce, w umysł, a ciepło rozlewało się we mnie wśród trzepotu motyli.

Jest jedynym, który potrafi zachować się jak chłop z klasą. Grzeczny, miły, nie plecie durnot sprośnych, jakich nie lubię. Empatyczny, pomocny, odpowiedzialny i totalnie przyzwoity. Taki prawdziwy mężczyzna. Od samego patrzenia na niego człowiek czuje ogrom bezpieczeństwa i zaufania.

Uwielbiam robić mu prezenty. Niebieściutki sweterek TH, bluza CK, zegarek z krokodylem, książka Mroza, bo lubi czytać. Masaż czekoladą, bo ta troska o jego dobro sama ze mnie wypływa.

Uwielbiam trzymać jego rękę. Spokój wtedy święty czuję.

A te jego oczy... No bezkres nieba! I uśmiech taki codzienny, nie od święta, tylko ot, zwyczajnie.

Pamiętam, jak szefowa nie chciała mi kupić podkładki pod mysz i poleciła dzwonić, kombinować...

— Boss, masz może podkładkę pod mysz?

— Nie, ale mysz mam...

Nigdy nie zapomnę myszki-autka, którą mi przyniósł. I ciastka „kocham-kocham”.

Jeśli mam być szczera, to idealny bohater książki o mężczyźnie, który ma mocny kręgosłup moralny. Prawie święty, bo ceni więzi, deklaracje i nie muszę zaczytywać się w asortymencie wydawnictwa Znak, bo życie w realu dało mi przedsmak owego flow.

Gdy upadasz, pomaga wstać na nogi, bo lubi pomagać. Nie bajdurzy, nie żartuje jak większość chłopów obleśnie i nie traktuje kobiet przedmiotowo.

Dlatego jest moim realnym, spełnionym marzeniem.

Jest prawdziwy, jak tylko człowiek może być. I gdy maślane oczy robię i fascynację czuję, to wiem, po co mam życie.