Wizja z Północy

Słyszę wołanie wiatru – głos pradawnych mórz,

Fale niosą szept historii, solą rzeźbią skórę.

Czuję wodę, chłód i moc, co pulsuje w głębi,

Nieskończoną siłę, która rodzi i pochłania świat.

Na wzgórzu miasto z kamienia, stare, lecz żywe,

Mury pamiętają dłonie, co wznosiły je w wierze.

Każda skała pulsuje echem minionych dni,

Każda uliczka oddycha energią, co nigdy nie zgasła.

I widzę ich – dwoje, jak cień i światło,

Mężczyzna potężny jak dąb z lasu przodków,

Kobieta o włosach białych jak szron,

Eteryczna, lecz jej spojrzenie tnie jak ostrze.

Milczą wpatrzeni, lecz ja rozumiem,

To siła, co wzywa, co daje i odbiera,

To energia, co płynie jak rzeka przez czas,

To przeszłość i przyszłość, to ja – zaklęta w czasoprzestrzeni.