Własne podwórko

Gdyby człowiek rozejrzał się szerzej!

Poza teren własnego podwórka

dostrzegłby natychmiast, że życie

to nie beztroska wędrówka.

Jak wiele przykrości i bólu

bratu swojemu zadajesz,

zwracając uwagę na korzyść!

Lekceważąc wartości, morale.

Nie dopuszczasz do swojego serca

treści, które jak mantra płyną,

promujące szlachetność, miłość, zgodę…

Na życia piedestał… wzniosłeś mamonę!

A gdy nadejdzie chwila zadumy,

usilnie próbujesz ją przerwać,

ponieważ wnioski, które nadchodzą,

mogą w głowie namieszać.

Morał tego wiersza jest nadzwyczajnie prosty:

gdyby człowiek człowiekiem był

i permanentnie trwał w tym skupieniu,

konflikty, waśnie i wojny

nie znalazłyby drogi do celu!