własny brzeg

zabrałaś mnie nad rzekę

i pozwoliłaś jej mówić

wszystko miało własny brzeg

i własne przemijanie

kamienie milczały

trzciny i ważki wiedziały więcej

a my już za blisko

aby się oddalić

bez bólu

woda brała nas

po trochu

w swoje odbicie

potem było już łatwiej

zgubić imię

niż oddech

a ja dalej nie wiem

o czym rzeka mówiła

bez ciebie nie pamiętam